Ostatnio miałem przyjemność gościć w Warszawie na dwóch spotkaniach z młodzieżą w LO im. Cervantesa. Dzień zaczął się od wczesnej pobudki, bo już o 4 rano musiałem wyjechać z Gorzowa, aby zdążyć na umówioną godzinę. I była to jedyna negatywna rzecz tamtego dnia…

Odbyły się dwa 45-minutowe spotkania z uczniami liceum. Najpierw prowadząca przedstawiła mnie. Następnie powiedziałem kilka zdań o sobie, m.in. skąd jestem, dlaczego jestem niepełnosprawny, o sportowych początkach i parę słów o igrzyskach paraolimpijskich w Londynie. Potem publiczność mogła zadawać pytania. Niby standardowo, a jednak było zupełnie inaczej. Czułem się tak, jakby ktoś naprawdę dodał mi skrzydeł. Wracając do domu, siedziałem za kierownicą uśmiechnięty od ucha do ucha.


Po spotkaniu próbowałem przeanalizować dlaczego. W końcu takie spotkania z młodzieżą to dla mnie nie nowość, gdyż w przeszłości uczestniczyłem już w takich inicjatywach. Co zdecydowało, że czułem się zupełnie inaczej? Doszedłem do wniosku, że dwie kwestie: oprawa i ludzie. Oprawa, bo od kiedy zostałem objęty programem Renault Handisport Team, takie spotkania wyglądają jednak trochę inaczej. Jest zaaranżowane miejsce, są banery z nazwą programu. Myślę, że to też wpływa na to, jak jestem odbierany. Na pewno największe wrażenie robią moje sukcesy, droga do nich, w ogóle czasami bardzo trudna droga niepełnosprawnych sportowców i oczywiście same medale paraolimpijskie, ale ta oprawa musi też mieć znaczenie.

I po drugie, a właściwie po pierwsze, to ludzie. Ta młodzież była naprawdę zainteresowana moją historią. Na sali panowała zupełna cisza. A kiedy przyszedł czas na pytania publiczności, tyle ich było, że nie na wszystkie zdążyłem odpowiedzieć. Za to każdy po spotkaniu mógł podejść, porozmawiać i zapytać o to, o co nie zdążył wcześniej. No i oczywiście każdy mógł dotknąć medalu olimpijskiego. Właściwie nie wiem jak to skomentować, oprócz tego, że czułem, że niepełnosprawni sportowcy też kogoś obchodzą i że to co robimy ma sens. Co tu dużo mówić – byłem po prostu wzruszony!